Ik moet vaak aan die woorden denken nu we echt op de drempel staan van de oprichting van een nieuwe partij. Het kon mij niet snel genoeg gebeuren, daar ben ik altijd open over geweest. Dat het nu eindelijk zover is, voelt als een mijlpaal. Maar het is ook pas het begin. We hebben een unieke kans om ook de mentaliteit van onze nieuwe partij te bepalen. En wat mij betreft is dat er een van groots durven denken en groots durven dromen. Want dat doen wij in Nederland te weinig.

Kleine stapjes en compromissen horen bij de politieke praktijk. Daar schamper over doen is onnodig. Echte vooruitgang vraagt om meer, zeker in een land waar er zoveel niet goed gaat. De huren zijn onbetaalbaar, onze buslijnen verdwijnen, de treinkaartprijzen stijgen harder dan het salaris van een verpleegkundige. Gewone mensen betalen in ons land de rekening, terwijl de allerrijksten steeds rijker worden. Dat is niet eerlijk. En het kan echt anders.

Laten we inspiratie ontlenen aan wat er over de grens gebeurt. Kijk bijvoorbeeld naar New York. De nieuwe burgemeester Mamdani beloofde tijdens zijn campagne dat hij de allerrijksten eerlijk zou laten meebetalen. En hij deed het ook echt. Hij voerde een belasting in op luxe tweede woningen van miljonairs. De opbrengst gaat naar beter openbaar vervoer en onderwijs. Simpel, concreet, rechtvaardig.

Of kijk naar Spanje, waar Pedro Sánchez liet zien wat standvastige progressieve politiek kan betekenen voor mensen. Dat je helder bent over je idealen en toch meer mensen meekrijgt. Niet door mee te buigen, maar door te laten zien waar je voor staat. Dat is ook het type politiek dat wij zouden moeten voeren.

We moeten durven kiezen. Dus niet: we willen graag meer woningen bouwen. Maar: iedereen verdient een betaalbare woning, punt. Niet: we zouden het ov willen verbeteren. Maar: de bus en de trein zijn een basisvoorziening, net als schoon drinkwater of goede wegen. Daar hoort iedereen gebruik van te kunnen maken.

De mensen die ik spreek begrijpen dat. De bewoners van de L-flat in Zeist, omringd door villa's, die al maanden leven met metalen stempels op hun balkons omdat het beton niet sterk genoeg is. De woningcorporatie weigert te helpen. Zij betalen gewoon huur, maar krijgen niet waar ze recht op hebben. De ongelijkheid is schrijnend zichtbaar.

Dit zijn geen randgevallen. Dit is het dagelijkse leven van te veel gewone mensen in Nederland. Daar leg ik me niet bij neer.

Het wordt tijd dat we weer durven dromen, zoals Cornelis Lely deed. Infrastructuur is geen kostenpost, maar een kans. Een betaalbaar treinkaartje ook. En genoeg betaalbare woningen voor iedereen, want wonen is een grondrecht.

Dat is waar Progressief Nederland voor staat. Laten we vanaf dag één meteen groots dromen.