Wellicht het meest fundamentele bezwaar tegen de economie van vandaag dat Herzog opwerpt is het gebrek aan democratisch debat over hoe die economie eigenlijk georganiseerd zou moeten zijn. Het principe ‘efficiëntie’ lijkt soms boven democratische twijfel verheven.

De these van het boek is breed en de toon optimistisch. Voortdurend vult Herzog haar analyse van wat er mis is aan met lonkende perspectieven. Dit is zeker een kracht. Zo worden veel klassieke linkse thema’s, van arbeidstijdsverkorting tot werknemersparticipatie, in een overkoepelend verhaal gevat. Tegelijkertijd maakt de combinatie dat sommige passages wel wat oppervlakkig en soms erg optimistisch aanvoelen. Zo ziet Herzog dat in de discussie tussen ‘groene groei’ en ‘ontgroei’ een aantal beleidsmaatregelen door beide kampen omarmd wordt, en oppert ze dat dit wellicht voldoende basis biedt om over de verschillen in onderliggende waarden en ontologie heen te stappen. 

Ook de passages over actievere democratische betrokkenheid, waarin betaald werk deels plaatsmaakt voor bijdragen aan het verenigingsleven en andere samenwerkingsverbanden, voelen relatief ver weg. In het laatste hoofdstuk laat Herzog zien dat ze zich hiervan terdege bewust is. Ja, dit soort grote veranderingen zijn niet zomaar gepiept, zeker niet zonder stevig beleid. Tegelijkertijd komt zulk beleid er pas als mensen opstaan en de genoemde democratische normen gaan uitdragen. Het is dus wachten op een positief democratisch kantelpunt, waar mensen zelf aan bij kunnen dragen. Voor iedereen die zo’n persoon wil zijn, is De democratische markt een goede richtingwijzer.