Nederlanders klimmen tegenwoordig weer net zo vaak op de barricaden als in de roerige jaren zestig. Van corona- en boerenprotesten tot aan het woonprotest en vastgelijmde klimaatactivisten. Toch is er veel veranderd in de wijze waarop demonstraties worden georganiseerd, aldus Jacquelien van Stekelenburg, hoogleraar sociale verandering en conflict aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Zij doet al ruim twintig jaar onderzoek naar demonstraties en protesten. We gingen met haar in gesprek over verklaringen voor de toenemende actiebereidheid en wat dat zegt over onze democratie.
GroenLinks en de PvdA hebben nu de kans om de rechtse macht in Nederland te breken, meent politiek adviseur en ex-Kamerlid Wijnand Duyvendak. De linkse samenwerking die aan de basis lag van het kabinet-Den Uyl van 1972 kan ons veel leren over hoe de partijen een electoraal machtsblok kunnen opzetten waar de kiezer vertrouwen in kan hebben.
In 'Spin Dictators' bezien Sergei Guriev en Daniel Treisman de opvallende opkomst van de moderne autocraat: een minder gewelddadige dictator met een voorkeur voor subtiele manipulatie en minder geweld. Maar ze schenken nauwelijks aandacht aan het afglijden van sommige democratieën naar deze moderne vorm van autocratie.
Politici voelen zich bedreigd en geïntimideerd. Ze staan boven aan het lijstje beroepen met het laagste aanzien, samen met journalisten en tweedehandsautoverkopers. Ze worden niet geloofd en worden grof bejegend als ze in de aanloop naar verkiezingen flyers uitdelen op een markt.
Links is niet alleen een pakket van ideeën; het is (of was?) een wereld met een bepaalde levensstijl, met eigen liederen, eigen boeken en verenigingen. Wat vertellen de verhalen van vergeten schrijvers van linkse snit over het linkse ideaal?
Marcus Bakker werd in 1956 lid van de Tweede Kamer voor de CPN. Toen hij het woord nam, stroomde de vergaderzaal uit protest leeg. Jaren later stemde vriend en vijand ermee in dat in 1991 een Kamerzaal op het Binnenhof naar deze rasdemocraat vernoemd werd. Leo Molenaar verklaart deze verandering in zijn deze maand verschenen biografie.
Het naoorlogse Nederlandse neoliberale beleid nam in de jaren tachtig een hoge vlucht. De eerste twee kabinetten-Lubbers (CDA/VVD) maakten in dit decennium een speerpunt van een grote sanering van de overheidsuitgaven. De verzorgingsstaat werd afgebouwd, staatsbedrijven werden geprivatiseerd. Laat de komende Provinciale Statenverkiezingen het begin zijn van een drastische wijziging van beleid, waardoor de mensen in het donker meer gezien worden dan de mensen in het licht.
Een basisinkomen voor iedereen’, ‘Europa ja, maar wel anders’ en ‘Welvaart zonder welzijn wordt uitvaart’. Het lijken verkiezingsleuzen voor actuele Tweede Kamerverkiezingen maar het zijn standpunten die al werden uitgedragen door de Politieke Partij Radikalen (PPR), één van de partijen die in 1990 opging in GroenLinks. Op 3 november verschijnt een boek over de geschiedenis van de PPR. Wij mochten een voorpublicatie plaatsen.
Tijdens het debat over de samenwerking tussen GroenLinks en PvdA lijkt het alsof het idee is ontstaan dat er maar één eindpunt is. Om het met de woorden van de gewezen DWARS-voorzitter Sabine Scharwachter te zeggen: ‘De f*cking fusie’. Maar er is veel meer mogelijk dan een samenvoeging van de partijorganisaties.
Dit is zo’n column waarvan je zou willen dat hij zomaar van het toetsenbord rolt. Dat lukt niet. Het is een moeizaam proces. De zomer van 2022 had alles in zich voor woede, verontwaardiging, zorgen, verdriet en grote woorden.