Onder de kop “een optimistisch geluid” presenteerde partijvoorzitter Rik Grashoff 19 mei een plan voor “versterking van ledenparticipatie en wijziging van de interne partijstructuur”. Aanleiding waren congresuitspraken van 3 maart 2013. Het plan beperkt zich helaas tot uitwerking daarvan. Het wekt onrealistische verwachtingen over mogelijkheden tot medezeggenschap over afzonderlijke politieke standpunten. Het partijbestuur kan beter aansluiten bij bestaande constructieve betrokkenheid van leden bij landelijke politiek via landelijke werkgroepen en dat beter organiseren.
We zijn vrijer dan ooit. Dat lijkt mooi, maar er zitten ook grote keerzijden aan. Volgens Avner Offer moeten we onze keuzemogelijkheden aan banden leggen om een beter leven te leiden.
Vorige week waren er gemeenteraadsverkiezingen in de meeste Nederlandse gemeenten. GroenLinks verloor 1% (van 6,2 naar 5,2%) en 64 raadszetels ten opzichte van 2010, destijds de beste uitslag van GroenLinks ooit bij gemeenteraadsverkiezingen. Het dieptepunt bij de Kamerverkiezingen in 2012 is GroenLinks daarmee definitief voorbij.
Tom Louwerse, Frank Hemmes en Pieter Pekelharing vinden dat ik de feiten stukrelativeer en dat politiek bedrijven op basis van onzekerheid niet mogelijk is. Maar een vrijzinnig-democratische politiek moet juist meer onzekerheid wagen.
Jesse Klaver heet eigenlijk Yasser Feras. Er is een cultuurmarxistisch complot gaande tegen de verworvenheden van onze joods-christelijke samenleving. De woorden 'Volkskrant' of 'NOS' boven een verhaal maken feiten bij voorbaat verdacht. Trump gaat het gevecht aan met ‘fake news’ en de terriër Baudet doet vrolijk mee. Welkom in het post-waarheidtijdperk.
Maximilien de Robespierre, een van de belangrijkste leiders van de Franse Revolutie, is nog altijd een controversiële man. Maar wie was hij als mens? Ruth Scurr doet in Fatal Purity een poging om Robespierre te begrijpen.
Wereldwijd zoeken politici de oplossing voor de financiële en economische crisis in austerity policies: een streng beleid van bezuinigen en het terugdringen van schulden. Een bekritiseerde oplossingsrichting (leestip: 'Austerity, the history of a dangerous idea' van Mark Blyth), maar wel een die stand lijkt te houden. Linkse partijen staan er bij en kijken er naar. Om vervolgens te grijpen naar een favoriete maatregel: het inkomensafhankelijk maken van voorzieningen en uitkeringen. Als we dan toch bezuinigen, laten we dan in elk geval de lage inkomens sparen. Dat klinkt sympathiek en past bij de door links gewenste solidariteit tussen rijk en arm. Maar is het eigenlijk wel zo'n goed idee?
Een gedachtenexperiment. Stel je voor, eind jaren vijftig ben je op tweejarige leeftijd met je ouders geëmigreerd van Amsterdam naar München. Jullie zijn nooit meer teruggegaan. Amsterdam ken je slechts van de verhalen. Met weemoed beschreef je moeder hoe zij vroeger over de karakteristieke grachten fietste op weg naar haar oudste zus.
Bill Clinton noemde zijn boek het interessantste, meest informatieve boek over politiek dat hij ooit had gelezen. In The Political Brain raadt Drew Westen progressieve politici aan minder ratio en meer emotie te gebruiken.
Gerrit Pas (1951) stopt na twintig jaar als raadslid in Huizen. Een volgens hem “sociaal rechtse gemeente” in 't Gooi. In Huizen domineert de VVD en maakt GroenLinks structureel onderdeel uit van de progressieve minderheid. Binnen deze context heeft Pas al die jaren oppositie gevoerd. Hoe blikt hij terug op deze periode en hoe ziet hij de aanstaande overheveling van taken van het Rijk naar de gemeenten?